Sztuczna inteligencja a sztuki performatywne
Sztuczna inteligencja wkracza do teatru na wielu poziomach — od wsparcia procesów twórczych po stanie się elementem samego spektaklu. Nie chodzi o zastąpienie ludzkiej twórczości, ale o zbadanie nowych możliwości, napięć i pytań, które pojawiają się na styku technologii i sztuki żywej.
Obszary zastosowań
Generowanie i analiza tekstu
Duże modele językowe (LLM) mogą:
- Generować szkice dialogów i monologów
- Analizować istniejące teksty dramatyczne pod kątem struktury
- Proponować alternatywne rozwiązania fabularne
- Wspierać proces badawczy dramaturga
Projektowanie scenografii i wizualizacji
Narzędzia generatywne do obrazów mogą służyć jako:
- Szkicowniki koncepcyjne dla scenografów
- Narzędzia do szybkiego prototypowania wizji przestrzennych
- Inspiracja w procesie projektowym
Performans interaktywny
AI w czasie rzeczywistym spektaklu:
- Systemy reagujące na zachowanie widowni
- Generowanie tekstu w czasie rzeczywistym
- Aktorzy cyfrowi i awatary
Dokumentacja i analiza
- Automatyczna transkrypcja prób
- Analiza nagrań wideo
- Archiwizacja i katalogowanie materiałów
Pytania etyczne
Zastosowanie AI w teatrze rodzi istotne pytania:
- Autorstwo — kto jest autorem tekstu wygenerowanego przez AI?
- Prawa pracownicze — czy AI zagraża miejscom pracy w sektorze kultury?
- Ślad środowiskowy — jaki jest koszt ekologiczny korzystania z dużych modeli?
- Bias — jakie uprzedzenia reprodukuje AI w kontekście kulturowym?
Perspektywa projektu Dramaturg 2.0
Na tej platformie koncentrujemy się na zastosowaniach dramaturgicznych — jak AI może wspierać pracę nad tekstem i strukturą spektaklu. Podchodzimy do tematu krytycznie, z pełną świadomością ograniczeń i odpowiedzialnością środowiskową.